
De allereerste wedstrijd van het seizoen en de wintersportopening stonden dit weekend op het programma in Snowworld Zoetermeer. Martin en ik waren daar natuurlijk bij, voor de wedstrijd en om een heleboel andere snow-minded vriendjes te ontmoeten!
Martin: Na 5 maanden zomerstop en alleen maar fietsen, fietsen, fietsen, heb ik eindelijk weer het raceboard onder kunnen binden en daarnaast ook gelijk een slalom wedstrijd kunnen rijden in de grootste koelkast van Zoetermeer.
Ondanks het lange wachten na het boren van een lek in de koelleiding, was het een gezellige wedstrijd waar ik van heb kunnen genieten. Mijn 1e run begon helaas niet zo goed met een crash bij het derde poortje, maar in de 2e run kwam het slalomgevoel weer helemaal terug, lag voor op mijn tegenstander en had ik waarschijnlijk een goede kwalificatie-tijd neer kunnen zetten. Helaas werd ik iets te euforisch en ik verloor mijn concentratie aan het einde van de run. Vervolgens eindigde ik achterstevoren met een vlag om mijn lichaam. DSQ. Toch kon ik nog steeds blijven genieten! Waarom? Omdat ik hier merkte dat ik nog steeds een goede tijd neer kan zetten na een heel winterseizoen op softboots!
Al met al een supergezellige dag en het heeft me bijzonder goed gedaan een aantal collegaatjes en mijn Ripstar-maatjes uit Kaprun weer even te zien!
Erwin: Vrijdagavond laat en de telefoon gaat. Of ik zin heb om om 1u 's nachts de slalom te steken?! Eerlijk gezegd niet, omdat ik er de dag erna sowieso op tijd moet zijn om het Chacaltaya team te coachen - het wordt dus gewoon nog vroeger opstaan. Jeffrey, die het coachen van de Wolfskamer op zich neemt, en ik zijn nog maar half wakker als we elkaar begroeten en samen de baan opgaan. De jeugd van tegenwoordig weet gelukkig hoe het moet en we hoeven niets naar boven te dragen, thanks Davy en Michelle! Voor het eerst in jaren sta ik hier vanwege een schouderblessure niet aan de start, maar ik sta gelukkig wel weer op mijn snowboard, met softboots, al is het alleen maar om de slalom te steken. We zijn lekker op tijd en de slalom staat bijna als ik zie dat er twee lange palen niet helemaal goed staan. Als we boven komen, zien we een blauwe vlek rondom een van de reeds geboorde gaten... 1.5 uur later is de baan open gegraven, de kapot geboorde koelleiding gerepareerd, het gat gevuld en kan de wedstrijd eindelijk beginnen. In de tussentijd maak ik handig gebruik van de tijd om wat foto's te schieten, al heeft mijn accu het zwaar. Het was erg leuk, en vooral confronterend, om de wedstrijd van de andere kant mee te maken. Blije gezichten werden sippe gezichten en sippe gezichten werden blije gezichten - héél herkenbaar. De races waren erg spannend en er werd in de finales goed gestreden. Michelle wint niet voor het eerst, maar wel voor het eerst bij de dames senioren en Tomas bij de heren. Als alle vlaggen weg zijn en er alleen nog maar stubbies staan, staan er twee jongens met allebei een dik rockerboard en softboots bovenaan de start. Voor het eerst sleur ik weer aan de startgates, probeer mijn schouder en mijn broertje achter me te laten en vrij in mijn hoofd te zijn. Mijn beste afdaling sinds een hele tijd.


Lees meer